Илова бар ин, ӯро барои 5 сол аз ҳаққи ҳаргуна фаъолияти ҳизбӣ маҳрум кардаанд, вале дар парванда омадааст, ки Азамат Ваҳҳобов сарсахтона дар маҳбаси низомаш сахт ҳамчунон дигаронро ба сарнагун кардани ҳукумати қонунӣ ва таъсиси хилофати исломӣ даъват мекардааст. Таъсиси чунин хилофати воҳид як ҳадафи аслии Ҳизб-ут-Таҳрир аст.
Дар ҳукми додгоҳ омадааст, “аз рӯзе, ки ӯ ба муассисаи ислоҳӣ омад, мувақаттан фаъолияташро дар Ҳизб-ут-Таҳрир қатъ кард, лекин то ҳол аз ақидаи худ нагаштааст ва дар ин ҳизб аъзо ва содиқ мебошад ва барои фаъолият бурдан дар он пушаймон нест ва баъди озод шудан ҳам корашро дар “Ҳизб-ут-Таҳрир” давом медиҳад, то замоне ки давлати исломии хилофат барпо накунанд. Аъзои Ҳизб-ут-Таҳрир Конститутсия ва қонунҳои Тоҷикистонро эътироф намекунанд ва мехоҳанд, ба ҷойи Конститутсияи ҳозира Қуръон ва ҳадис бошад ва давлат танҳо дар асоси қонунҳои Ислом, Қуръон ва ҳадис фаъолият кунад.”
Мақомоти интизомии Тоҷикистон дар гузашта борҳо гуфтаанд, ки баъзе аз аъзои Ҳизб-ут-Таҳрир баъди зиндонӣ шудан ҳам маҳбасҳоро ба як майдони даъват ва ташвиқоти худ табдил дода, бо ташвиқу тарғиби идеяҳои тундгаронаи худ ба дигарон “сироят” мекунанд. Дар Тоҷикистон, ба гуфтаи мақомоташ, то кунун беш аз 500 нафар аз аъзои Ҳизб–ут-Таҳрир ба зиндон маҳкум шудаанд.
Фаъолияти ин созмон дар Тоҷикистон аз соли 2001 мамнӯъ буда, ҳизби Таҳрир ба рӯйхати созмонҳои ифротгарову террористӣ шомид шудааст. Аммо намояндагони ин гурӯҳ даст доштани аъзо ва пайравонаш дар аъмоли зӯроваронаро рад карда, мегӯянд, ҳизби Таҳрир барои ҳадафҳояш бидуни хушунат мубориза мебарад. Гуфта мешавад, Ҳизб-ут-Таҳрир соли 1952 дар Фаластин таъсис ёфтааст ва ҳадафи ниҳоии он, сарнагун кардани ҳукуматҳои дунявӣ ва таъсиси хилофати воҳиди исломист. Аммо дар Тоҷикистон аксари пайравони ин ҷунбиши мазҳабӣ узбакзабонҳоянд.