Ҷамъе аз мардуми Тоҷикистон ва хоса бархе аз касоне, ки барои расидан ба истиқлол талошҳое кардаанд, дар сӯҳбатҳои хоса лаб ба шикоят мекушоянд ва мегӯянд, ки хостаҳояшон аз истиқлол бароварда нашудааст. Вале гурӯҳе ҳам истиқлолро ганҷи бебаҳо медонанд.
Ва ё ҳам аз чунин истиқлолияте, ки Тоҷикистон дорад, бо арҷи зиёд сӯҳбат намекунанд.
Вале гурӯҳе ҳам истиқлолияти кишварро ганҷи бебаҳое медонанд, ки самарашро имрӯз ҳам набинанд, фардо дарёфт хоҳанд кард. Аз ин рӯ, барои миллат ва давлати Тоҷикистон ҳифзи истиқлолиятро аз муҳимтарин вазифаҳои ҳар фард мешуморанд.
Ва гурӯҳи саввум феълан самари истиқлолиятро чашидаанд ва ба ҳар қиммате онро дубора аз даст доданӣ нестанд. Ин умдатан назаре гурӯҳе аз мардумест, ки ду даҳсола пеш дар интизори истиқлол мубориза мекарданд ва имрӯз ба он истиқлоли расида баҳо медиҳанд: