Дар соли харгӯши 2011, сиёсатшиносон тахмин мезананд, ки сиёсати дохиливу хориҷии Тоҷикистон нармтар мешавад ва низ кишварҳои минтақаву ИДМ, аз муносибатҳои гармтару дӯстона кор мегирад.
Зеро бо қавли онҳо соли 2011-ум аз таъсиси ин иттиҳод 20 сол сипарӣ мешавад ва ин кишварҳо ба ҷомеи ҷаҳонӣ муррифӣ кардан мехоҳанд, ки иттиҳоди таъсисдодаашон муваффақ буд.
Ва аммо таҳлилгарони масоили амниятӣ бар инанд, ки амнияти Тоҷикистон, Осиёи Марказӣ ва ҳатто Иттиҳоди Давлатҳои Мустақил марбут ба вазъи амниятии Афғонистон аст ва агар таҳаввуле дар раванди амниятии он кишвар ба вуқӯъ биёяд, пас он вазъ дунболагири Тоҷикистону минтақа ва он иттиҳод хоҳад буд.
Дар ҳоле, ки созмонҳои дифоъ аз ҳуқуқи башар аз поймол шудани ҳуқуқи инсон дар кишварҳои Иттиҳоди давлатҳои Мустақил нигаронанд, ҳуқуқшиносони тоҷикро он чи ба умед кардааст, ки Институти дифоъ аз ҳуқуқи инсон пас аз интиқодҳои шадиди солҳои гузашта, ниҳоят дар соли нав фаъолияти худро назаррас мекунад.